woensdag 22 februari 2017

Bestaan er honden die Fikkie heten?


Het komt door Fikkie dat ik op dit berichtje aansloeg, dat vandaag in de Leeuwarder Courant staat en door collega's van het Algemeen Dagblad is geschreven. Dat kun je zien aan het lollige toontje.

Zou die hond echt Fikkie heten, denk je meteen. Waarschijnlijk niet, want de schrijver heeft de naam tussen aanhalingstekens gezet. Die vindt Fikkie een jofele manier om een hond te omschrijven. Hij had ook Lassie kunnen doen, of Benji, maar dan waren er klachten van lezers gekomen.

Dan maar even checken bij Adelaide.com.au, in de editie van 21 februari staat het verhaal ook.

1. De hond heet Utana. De politieman die grijnzend met hem (of haar misschien) op de foto staat is AFP Senior Constable Dean Poletta.

2. De twee mannen zijn al in december gepakt. Het bericht gaat erover, dat de rechter hen heeft veroordeeld en niet gelooft dat de twee het vlees in hun bagage hadden om thuis op te eten. Het was om sniffer dogs te misleiden, zei de rechter.

3. Er bestaan, vermoed ik, helemaal geen honden die Fikkie heten. Er is alleen een gedateerd spreekwoord waar ze in voorkomen.

(De foto van de hond Utana is van Tom Huntley)

zondag 12 februari 2017

Bedrijfsspionage




Sint Piter arriveerde zaterdag in Grou en ik was erbij voor de krant. Dat kwam mooi uit, Sint Piter had ik nog nooit gezien en wie weet, steek je er zelf wat van op voor Sint Nicolaas. Dus ik hield hem goed in de gaten.

Collega Arodi Buitenwerf hield mij weer goed in de gaten. Daarom is op het LC-filmpje dat hij van de intocht maakte te zien hoe ik als een bedrijfsspion voor Sinterklaas van Ballum en Hollum aantekeningen maak, terwijl Sint Piter op zijn paard klimt.

Overigens: dat opstappen ging helemaal niet erg soepel, hij had er een opstapkrukje bij. Kijk, meteen een puntje voor Sinterklaas, die er zo op zwaait. Tot nu toe.

Nog wat aandachtspunten:

- Hier is maar één Zwarte Piet. Te weinig voor zo'n vol plein.
- Prachtige baard
- Staf mooi omwikkeld met lint
- Hij zwaait maar met één hand (zo heb ik het niet van Harry Wiersma geleerd)
- Oogverblindend mooi paard, ook nog eens prachtig aangekleed
 - Heel kort ritje (maar dat had te maken met de protesten van vorig jaar)
 - Eigen liedjes. Arodi en ik vonden vooral Stap stap stap stap stappestappestap / O! Wat is dat hynder knap aansprekend, die kun je na een keer al meezingen.
- Sint spreekt Fries. Dat is goed voor Grou, voor Ameland lijkt me dat minder geschikt
- Wit gewaad. Geen gezicht. In Grou vinden ze het mooi, maar het lijkt of deze Sint zo uit zijn bed is gestapt
- Leuke, niet al te lange bijeenkomst op het plein. Wat ik van de intocht op Ameland hoor en van die van Leeuwarden, is het vanaf het moment dat Sint voet aan wal zet voor kinderen nogal saai.
- Hotel Oostergo heeft bij de koffie speciale Sint Piter-koeken
- De pepernoten zijn in Grou veel groter dan andere pepernoten
- Er is geen spoor van commercie (zag Arodi, en het klopt)

Oh ja, en ze hebben een eigen Sint Piterjournaal. Waar dat over gaat weet ik niet, maar de hond Cléo speelt er een grote rol in. Die werd toegejuicht op het plein. Omdat ik tegenwoordig hondensnoepjes in mijn zak heb, was ik snel bevriend met hond Cléo.


Zo eerst maar. Thank you, double-o-seven.

(De foto en het filmpje zijn van Arodi Buitenwerf)


zaterdag 4 februari 2017

Katharina Feldmann en de jaren vijftig


In Loods 6 in Amsterdam hangt een overzicht van het werk van fotografe Katharina Feldmann, in 1910 geboren in New York. Het komt uit drie periodes: eerst haar experimentele werk, dan straatfotografie uit haar wijk, en tenslotte studioportretten, ook weer een tikje experimenteel.

Het leuke is: ik hang er ook tussen, kijk maar eens goed. Want Katharina Feldmann bestaat helemaal niet.

Een tijdje geleden hielden twee studenten me staande bij de Westerkerk, een man en een vrouw. Ze kwamen uit Leeuwarden (als ik me goed herinner) en waren eerstejaars op de fotovakschool in Amsterdam.

De man had een ouderwetse camera waar je bovenin moet kijken. Een Rolleicord IV weet ik nu, met een Rolleinar 1 voorzetlens en een Kodak Tri-X 400 film erin. Niks digitaal dus.

,,Mogen we u wat vragen'', vroegen ze. ,,Mogen we een foto van u maken? We zijn op zoek naar mensen die aan de jaren vijftig doen denken.''

Ik weet niet of zoiets een compliment is of juist iets om je diep voor te schamen, maar ik vond het best. Mijn bril moest ik bij haar inleveren, die past blijkbaar niet bij de jaren vijftig.

Dit was een module-opdracht van hun opleiding, vertelden ze, waarmee het eerste jaar afsluit. En het moest secuur gebeuren, want de vrouw die het moest beoordelen ,,is best wel streng''. Vandaar dat met die bril.

Vandaag kreeg ik de foto opgestuurd, met die van de studentententoonstelling in Loods 6. De fotograaf heet Jildo-Tim Hof.

,,In deze module kregen we de opdracht een biografie te schrijven over een fictief fotograaf'', schrijft hij erbij. ,,En hierbij moesten we een oeuvre maken uit drie periodes uit zijn of haar leven.''

Zo ontstond Katharina Feldmann, wier straatfoto's geïnspireerd zijn door Vivian Maier. Maier bestaat wel echt, zij was nanny in Chicago en maakte in haar vrije tijd straatportretten. Een jaar of wat geleden, vlak voor haar dood, werd ze ontdekt en meteen wereldberoemd.

Deze foto was nog niet eens eenvoudig te maken, vertelt Hof, want de plek, in de steeg naast de kerk, was te schemerig. ,,Dit bleek ook achteraf, omdat gedeeltes van u onscherp zijn'', zegt hij. Maar gelukkig: ,,De docent vond het een sterk portret en vond de onscherpe delen totaal niet storend, integendeel.''

Tot zover de jaren vijftig.


maandag 30 januari 2017

Superman was een vluchteling

Kreeg zondagavond bericht uit New York. Zo'n tienduizend mensen liepen mee in een geïmproviseerde mars vanaf Battery Park naar het noorden. Het was roetkoud, maar dat houdt deze mensen niet tegen. Sommigen dragen pussy hats.

Het viel Julie op - zij stuurde deze foto's - dat er veel borden werden meegedragen met teksten die uit films en muziek komen. Superman, Fassbinder (de Engelse titel van Angst essen Seele auf (1974)), Simon & Garfunkel en Resident Evil. Maar er zijn ook borden met teksten als ,,My father didn't survive Auschwitz for this'' en ,,His mental illness should not be our public policy.''

Op een filmpje dat ze meestuurde is te horen dat ze roepen: ,,No wall, no registry, no more white supremacy'' en ,,No hate, no fear, refugees are welcome here.''

dinsdag 10 januari 2017

Film over film




Goed nieuws: sinds maandag is Voor Film van Douwe Dijkstra online te zien. Geheel gratis ook nog.

Dijkstra nam eerst gesprekken op met allerlei filmliefhebbers en kijkers, en baseerde daar dan weer zijn beelden op, gegoten in een soort van verhaal. Het leverde een uitermate vindingrijke korte film op die over film gaat.

Voor Film draaide op allerlei festivals en is ook eens vertoond in de Friesche Club in Leeuwarden, met toelichting van de maker.

Die kwam, dik twee jaar geleden alweer, met zijn collega Bart Jansen ook bij mij op bezoek om hier opmerkingen op te nemen, er zitten er een paar van in Voor Film. Dat mijn verhaal over aftitelingen er zelfs het slotwoord van is staat me erg aan. Ik hou nu eenmaal van aftitelingen.

Oh ja, en die Supermanfilm waar ik het over heb is Superman Returns uit 2006 en ik bedoel onderstaande scene. Het eind ervan, althans.


zondag 11 december 2016

Je moet het zien

De Openbare Bibliotheek hield een avond over democratie, met ondermeer rapper/acteur Fresku als gast. Ik praatte de boel aan elkaar.

Fresco (papiamentu voor brutaal) is een aardige vent uit Eindhoven, die eigenlijk Roy Michael Reymound heet en onlangs vader werd van zijn tweede dochter. Dat weet ik omdat hij en zijn vriend en chauffeur Brian de parkeergarage niet konden vinden en me belden, zodat ik een eindje met ze ben meegereden.

Voor de avond begon kwam ik fotograaf Catrinus van der Veen tegen, die dit kwam vastleggen voor de Leeuwarder Courant. Hij had zijn zoon Gerrit bij zich, die een opleiding op D'Drive volgt en ook fotografeert. En goed ook, vertelde zijn trotse vader. Gerrit had laatst foto's van een concert gemaakt, en die waren uitstekend geweest.

Dat kan twee dingen betekenen, zei ik pesterig. Of Gerrit is goed, of fotograferen is gewoon niet zo moeilijk.

,,Fotograferen is ook niet moeilijk'', zei Catrinus meteen. ,,Je hoeft het alleen maar goed te zien.''

(De foto is van Catrinus. Die van Gerrit, die ik tijdens het gesprek op het balkon zag lopen, heb ik niet gezien)