zaterdag 16 september 2017

Honden en skûtsjesilen

,,Is die hond al oud?'', vroeg een meneer met spierwit haar en een dito snor, toen ik zonet
bij Bakker Uw Slager naar buiten kwam. De man kwam me bekend voor.

,,Dertien jaar, net geworden'', zei ik.

Dat klopt echt. Bij het opruimen van het huis van Pa vonden we het hondenpaspoort van Schumi, of hoe zoiets maar heet, en daar staat als geboortedatum 13 september 2004 in.

,,Ik had vroeger precies zo'n hond'', zei de man. ,,Ik zag jullie al lopen aan het begin van de straat. Die hond van mij is achttien en een half jaar geworden.''

,,Dan kunnen we nog even vooruit'', zei ik. ,,Het is een Duitse pinscher.'' Ook dat staat in zijn hondenpaspoort.

,,Die van mij was meer straathond'', zei de man. ,,Och ze zijn zo lief. Ze zijn heel trouw, he?''

,,Hij blaft bijna nooit, dat vind ik zelf wel plezierig'', zei ik.

,,Dat deed die van mij ook niet. Maar als je hem los liet lopen, en dat mocht vroeger overal, dan ging hij er wel vandoor. Het zijn zulke leuke hondjes'', zei de man weer.

,,Waarom neemt u niet weer zo'n hondje?'', vroeg ik.

,,Nou ja, ik ben toen bij het skûtsjesilen terechtgekomen'', legde hij uit. ,,En dat is niks voor een hond, altijd op een boot. En je mag ze nu ook nergens meer los laten lopen, he? Maar we liggen vaak bij het Theehuis van Grou en de eigenaars hebben ook een hond. Daar loop ik wel eens mee. Dan breng je hem 's avonds terug en dan ben je eraf.''

Voor ik hem een goed weekeinde kon wensen, zei hij nog: ,,Ik zag jullie verderop in de straat al aankomen. Het zijn leuke hondjes.''

maandag 4 september 2017

Full Fathom Five


Een week geleden hebben we de as van pa in een urn gegoten van papier-maché en die weg laten drijven bij het Zuid-West. Vandaag was pa jarig, als hij er nog was zou hij 82 zijn geworden.

Zo'n plechtigheid is mooier dan je van tevoren denkt. We voeren met de Zeehond van Mario en Adinda, iedereen was mee die vorig jaar ook mee was op de cruise, maar nu waren tante Martha en de hond Schumi er ook bij.

Tegelijk heeft het iets raars. Alleen al dat je speciale urnen voor zoiets hebt, en daar ook meteen een heleboel keus in is. Deze was donkerblauw en er zat een ankertje op, hij woog bijna niks en hij komt van een bedrijf uit Scheveningen. Hij is biologisch afbreekbaar, stond erbij, al heb ik mijn twijfels over dat ankertje.

Omdat het bestellen via internet niet helemaal soepel ging, kreeg ik de baas van het bedrijf nog aan de telefoon. Hij zat in de auto, ergens in Duitsland. ,,Het is in orde hoor'', meldde hij. ,,Als ik weer terug ben gaat hij meteen op de post.'' Op de foto staat hij thuis - op De Meer - op tafel, leeg nog.

,,Even stil jongens'', zei Sybren toen het zover was, want met deze familie moet er altijd heel veel besproken worden. Mario had de boot stil gelegd, we keken uit op het Zuid-West, mooi helder weer, je kon de mensen op het strand zien lopen.

Waling en Giso kregen een zwemvest om en klommen omlaag, naar een soort treeplank achter de boot, bijna op waterniveau.

De urn ging van hand tot hand en toen naar beneden. Waling liet hem in het water en zei ,,Een twee drie in godsnaam'', waaraan je kunt zien dat hij heeft gevaren, en daar dreef het ding vrij snel van de boot af richting strand. Martha pinkte een traantje weg en ik voelde het ook wel een beetje. Ik voelde trouwens ook Sybren, die me in de schouder kneep.

Het duurt een minuut of tien, denk ik, en dan is de urn gezonken.

,,Nou maar hopen dat hij niet door een kokkelvisser wordt opgevist'', zei Giso.

,,Ik was even bang dat hij niet zou zinken en helemaal naar het strand zou drijven'', zei Rita.

,,Het doet me wel wat, het is toch je broer'', zei Martha.

En toen voeren we langs de robbenplaat en gingen we aan de barbecue, die erg goed was.

Uit The Tempest, van Shakespeare:

Full fathom five thy father lies;
Of his bones are coral made;
Those are pearls that were his eyes;
Nothing of him that doth fade,
But doth suffer a sea-change
Into something rich and strange.

zondag 6 augustus 2017

Schumi of Arabia



Toegegeven, cameraman Freddie Young had de horizon netjes recht in Lawrence of Arabia, en op Ameland lopen minder kamelen, maar toch moest ik eraan denken.

dinsdag 25 juli 2017

Klein woordenboek lang gekoesterde wens

Hier zijn zes dingen die ik heb opgestoken op Welcome to the Village.


1. Tof is nog steeds het enige woord dat je in deze tijd en op dit soort festivals moet gebruiken wanneer je iets denderend, super, te gek, voortreffelijk, far out, fenomenaal, vet, eersteklas, cool, mieters, gaaf, patent, excellent, lauw, klasse, schitterend, puik, formidabel, reuze, uitstekend, retegoed, groovy, magnifiek, opperbest, geil, kolossaal, subliem, kicken, grandioos, prachtig, machtig, fantastisch, uit de kunst, steengoed, chill, wreed, kostelijk, prachtig, daverend, groots, pico bello of gewoon hartstikke leuk vindt.

Had ik elke keer dat iemand hier tof zei een dubbeltje gekregen dan zat ik nu misschien niet op de Bahama's, maar toch zeker in de dierentuin van Emmen.


2. Op de openingsborrel van Welcome to the Village was ook Tjeerd van Bekkum, tot voor kort burgemeester van Smallingerland en nu directeur van de culturele hoofdstad.

Hij droeg een T-shirt van Motörhead, wat toch wel een hele ommezwaai is vond ik. Veel mensen begonnen er dan ook over.

Hier staat hij naast Ferd Crone, de burgemeester van Leeuwarden. Een dag later dronk ik een biertje met Jacco, die me verklapte dat het T-shirt eigenlijk van hem was.


3. Er waren voor dit festival drie pony's uit Dedemsvaart geslacht, die je op kon eten, ondermeer als biefstuk, als broodbeleg en als worst. ,,Ik hoop dat je gekotst hebt'', zei een collega achteraf, toen ze hoorde dat ik de biefstuk had geprobeerd. Het ponyvlees was zondagavond rond een uur of negen op, vertelde kok Willem Schaafsma.

Het minst verkocht de worst, totdat hij op het idee kwam om die hengstenworst te noemen. Marketing is alles.


4. Dit vond ik een grappig T-shirt. Vanwege Monty Python's Flying Circus.

Quote: ,,This year our members have put more things on top of other things than ever before. But, I should warn you, this is no time for complacency. No, there are still many things, and I cannot emphasize this too strongly, not on top of other things. I myself, on my way here this evening, saw a thing that was not on top of another thing in any way.''


5. Volgens sommigen is de baard alweer aan het verdwijnen. Ik weet dat niet, maar volgend jaar zou ik wel een standje op het festival willen hebben om dat te stimuleren. We noemen het Kill the Hipster, met een mooie barbiersstoel op een podium, waar je je baard keurig netjes kunt laten afscheren. Daar krijg je dan een muntje voor.

Barbier Frank Postma vond het ook een goed idee, dus met de professionele begeleiding zit het wel snor. Of de organisatoren ervoor voelen is een ander verhaal.


6. Vrijdagavond had ik ineens een inval waarvan ik dacht: dit moet ik onthouden, daar kan ik nog wel wat mee. Om het niet te vergeten stuurde ik mezelf een mailtje. Bij wijze van knoop in mijn zakdoek.

Maandag vond ik dat terug. Klein woordenboek lang gekoesterde wens, staat er. Geen idee wat ik daarmee bedoeld kan hebben.

maandag 24 juli 2017

Festival Ascona: The Next Generation



De zeer geslaagde zevende editie van het Cinema Ascona Film Festival in Kûbaard (zaterdag 15 juli) werkte aan zijn eigen legacy.

Want in een van de zalen - de legertent - was er geprogrammeerd door zoons en dochters van het bestuur. Daar draaiden The Kings of Summer (2013) (,,Dat wilden die meiden'', klaagde een van de heren), The Truman Show (1998), Snatch (2000) en The Prestige (2006).


Mede daardoor was er een deels nieuw publiek, waaronder een ploeg mensen met een camper, waar op de zijkant het Batman-logo met een gele slang geschilderd was. Van het woordje DODGE rechtsachter hadden ze DEGOD gemaakt. Er was ook iemand op een trike. Al met al raakte de camping op de jister snel gevuld.

Sterker nog: er waren zelfs Bekende Nederlanders bij. De regisseur van Flikken Maastricht en Pluk van de Petteflet liep er rond, net als de broer van Josje uit K3. Wij worden daar als bestuur niet anders van, maar de next generation ondervroeg hem uitgebreid. ,,Kun jij ook goed zingen?'' ,,En is het uit met haar vriend?"

De mensen uit de Bat-Camper hadden zelf ook een beamer mee, en een paar films, zoals V for Vendetta, Spider-man, Narnia en Gladiator. Als het ware voor een festival in het festival, wat de organisatie natuurlijk alleen maar toejuicht. Al was hun keus wel erg mainstream.

,,Had ik aan moeten denken'', zei Andrea. ,,Dan had ik wat media-art meegenomen.''

Wat was er verder te zien? Following (1998), de originele Westworld (1973), Rakka (2017), Big Bad Wolves (2013) en Wolfcop (2014) in de kantine.

In het autohok Upside down (2012), Journey to the West (2013), This must be the place (2011) en een uitlopend programma vol Zuid-Koreaanse boy- en girlbands. Die een van de jonge bezoekers allemaal bij naam bleek te kennen.

En in de grote zaal een programma met een gabberdocu, een hip-hoplezing, Cop Car (2015), Wild Tales (2014) en de Japanse cultfilm Hausu (1977),  die vooral gewaardeerd werd door diezelfde jonge bezoeker van hierboven. ,,Prachtig! Vintage!'', riep hij.

Bij de opbouw, een dag eerder, had ik als proef fragmenten van Batman - the movie (1966) gedraaid, met de onlangs overleden Adam West. Een film uit de tijd dat superhelden nog vrolijk vermaak mochten zijn.

Dat was tot groot genoegen van een van de dochters van Kees, die het op de avond van het festival aan haar vriendjes verteld had. Zodat die de hele avond vroegen: ,,Mag die Batman-film op?''

Ik stuurde ze de hele tijd met een kluitje in het riet, liet ze zelfs zo stoer mogelijk poseren (,,denk maar dat je zelf Batman bent''), maar de film lukte niet meer, want we zaten vast aan het strakke blikkenschema dat Jouke had gemaakt. Toch vind ik achteraf, dat had ik gewoon moeten doen.





maandag 10 juli 2017

De kale man van Sascha



,,We gaan naar Enge Buren'', kondigde Gerard Metz aan. ,,Dat is in de tent hiernaast.''

Ik was nog maar net op Madnes aangekomen, een festival dat al tien keer bij Nes is georganiseerd en waar ik nog nooit eerder was geweest. Wat, achteraf, heel dom van mij is.

Enge Buren zijn drie pretmannen (ik dacht even dat ze uit Buren kwamen) met muziekinstrumenten, die zo'n tent vol sportieve surfers in een mum van tijd aan de polonaise krijgen, of aan het roeien. Ze zingen liedjes voor vrouwen in de zaal, doen de Bee Gees uit hun discotijd, met hele goeie falsetstemmetjes, en dan met teksten van Nico Haak; ze doen Trafassi en Doble R en liedjes uit televisiereclames (,,ik hou van lekker wit, ik hou van lekker anders''), ze hadden zelfs een blokje Herman van Veen maar dan tot gabbermuziek bewerkt.

Intussen kreeg ik een filmpje doorgestuurd van collega Kirsten, die met Ira Judkovskaja op een meer was wezen zwemmen. ,,Nu jij nog'', schreef ze erbij.

Ik stuurde een foto terug van de Enge Mannen en het publiek. Het publiek zat net op de grond te roeien, de mannen waren aan een blokje carnavalmuziek begonnen en zongen: ,,He jasses / 'k Heb psoriasis / van mijn reet / tot aan mijn harses.''

Kirsten stuurde mij weer een foto die daar sterk op leek. ,,Deze krijg ik net van mijn vriendin Sascha'', schreef ze. ,,Die staat vlakbij je, met haar man Pepijn. Hij is kaal.''

Voor me stond een kale man met een mobieltje het feestgedruis te filmen. Ik tikte op zijn schouder en riep boven de muziek uit: ,,Ben jij de kale man van Sascha?''

Nee, dat was hij niet. Verder leken er weinig kale mannen te zijn, dat is meer iets voor Oerol denk ik. ,,Zeg maar tegen ze dat ik de enige in deze tent ben met een hoed op'', schreef ik.

Dat hielp. Een kale man een eindje verderop zwaaide ineens naar me en liep op me toe. Ik stelde me aan hem en Sascha voor en hij maakte een selfie van ons tweeën, dat hierboven staat. Je ziet bijna niks, maar als je er wat fotoshop overheen gooit, krijg je wat je hiernaast ziet. Het ziet eruit of we in paniek zijn, maar het was dus heel erg leuk. En het toont maar weer wat een zegening moderne communicatie is.