maandag 5 december 2016

De eerste lezer en de lateren


Dit weblog begon op 7 mei 2003 met een stukje over bloedneuzen. Het is geschreven in een internetcafe in Toronto, waar ik een lange reis door Canada en de VS begon.

Pa had een computer en nog niet lang internet, het leek me aardig om onderweg wat verhaaltjes te schrijven, leuker dan kaarten sturen. Hij was dus de eerste lezer van dit weblog. Het heette toen nog Een Heel Jaar, want zolang duurde mijn onbetaald verlof.

Na de terugkeer ging ik door, want het is lollig om te doen ook al heeft het de wereldvrede geen spat dichterbij gebracht. Omdat hier verder niks veranderd was, heette het voortaan Bij Het Oude.

Maandagmiddag 5 december is pa, mijn eerste lezer, overleden, om kwart over drie. Hij is 81 geworden en ik heb vroeger wel eens fors ruzie met hem gemaakt, maar ik hield veel van hem. Dat wilde ik de latere lezers even laten weten.

Sinterklaas en de gouden speedboot


Het verhaal bij de schoolkinderen van Ballum vanmorgen was als volgt: Sinterklaas kwam binnen zonder Zwarte Pieten. Waar waren die dan? Zaten nog met cadeautjes en al op de boot van Wagenborg.

,,Gebeurt dat wel eens vaker, dat de boot wat laat is?'', vroeg Sinterklaas in de kerk, waar de school van Ballum hem al drie jaar ontvangt.

,,Ja! Jaa! Ja!'', riepen alle kinderen, en als Sint goed heeft opgelet waren er ook ouders die meeriepen. ,,Tra-gen-borg! Tra-gen-borg!'' begonnen een paar jongetjes uit de hogere groep te scanderen. Dat zit diep.

,,Dan moet er misschien eens een andere boot komen'', zei Sinterklaas. ,,Wie kan me vertellen wat voor boot?''

Allemaal vingers omhoog. ,,Een speedboot!'' werd er geroepen en daar was iedereen het wel over eens. ,,Die moet roze worden'', opperde een meisje in een prinsessenjurkje.

,,Een roze speedboot'', herhaalde Sinterklaas nadenkend. ,,Heel bijzonder. Vinden jullie dat allemaal mooi?''

,,Een gouden speedboot'', zei iemand links en het was of de zaal ineens naar adem snakte. Een gouden speedboot! Dat is nog eens een goed idee.

Eerlijk gezegd spreekt het de Sint zelf ook wel aan. Nu maar hopen dat Wagenborg dit verlanglijstje leest.

(De foto is van Eveline Sinnema)

maandag 14 november 2016

Jonge levende acteur en oude dode zanger


Acteur en zanger Christy O'Donnell (21) was een van de gasten op het Noordelijk Film Festival, hij maakt zijn debuut als acteur in de film Moon Dogs. Twee Schotse halfbroers gaan van de Shetland Eilanden naar Glasgow, met een meisje dat ze onderweg oppikken.

O'Donnell is de stille van de twee, Thor, die iets doet met elektronische muziek en rare geluiden.

In werkelijkheid is hij juist onstuitbaar en vol verhalen. Over rare mensen die hij in huis heeft gehad, of over hoe hij zonet een upgrade bij elkaar heeft gezwetst in het WTC-hotel in Leeuwarden voor hemzelf en producente Kathy Speirs, die hier ook was. Hij maakte het baliepersoneel wijs dat Speirs arthritis heeft en dus niet zonder een bad kan.

Toen een van de bandjes die in de foyer optraden vrijdagavond niet kon, zei O'Donnell: ,,Als je een gitaar voor me regelt doe ik het wel.'' En zo gebeurde het ook, hij zong - best goed - een paar dingen van Ray Charles en van hemzelf.


Twee keer werd die film vertoond en beide keren deed ik de vragen na afloop. Dan zit je al gauw na afloop ook met ze een biertje te drinken.

,,Heb je gehoord dat Leonard Cohen dood is?'', vroeg hij vrijdag. Dat was me niet ontgaan.

,,Wat voor songs maakte die eigenlijk?'', vroeg O'Donnell vervolgens. Ik noemde wat titels op, Suzanne, So long Marianne, Hallelujah.

,,Oh ja, Hallelujah ken ik geloof ik wel'', zei hij en zocht hem op Spotify op.

Vandaar deze foto van een jonge, levende acteur die in het geroezemoes van de Harmonie luistert naar een oude, dode zanger. Op de achtergrond zit producente Speirs.

vrijdag 11 november 2016

There's a blaze of light in every word

In 2008 gingen Kirsten, Jaap en ik naar een openluchtconcert van Leonard Cohen in Amsterdam. Vooral uit nieuwsgierigheid naar zo'n oude heer die nog altijd optreedt. Het was een zeer grote verrassing, want het concert was super, ik denk er nog wel eens aan.

Ik zette er een stukje over op dit weblog, en we maakten iets voor in de krant. Dat staat hierbij.

Leonard Cohen is gisteren overleden, vandaar.

zaterdag 22 oktober 2016

Oefenen op een sinaasappel


Halsoverkop moest Jelle naar de huisarts, want hij was flauwgevallen onder de douche. Maar zijn vader zat in Amersfoort en zijn moeder nam de telefoon niet op. Zo kwam het dat ik met hem in de taxi naar de dokter ging.

Hij had last van zijn gebit - smak gemaakt, natuurlijk - en er zat een wond onder zijn kin, die bloedde.  Dat depte hij voortdurend weg met een zakdoekje.

De dokter kwam met een verdovingsspuit en naaide toen de wond dicht met visdraad en twee tangetjes. Zoiets gaat zonder naald, hij buigt het begin van de draad tot een boogje en rijgt dat door de huid.

,,Er zit een knoop los aan mijn jas, kunt u die zo ook even doen?'', vroeg ik hem.

,,Alleen met verdoving'', zei de huisarts.


,,Eigenlijk moet ik hier klassieke muziek bij opzetten'', zei hij na een tijdje.

,,Waarom?'', vroeg ik. Ik dacht aan de plastische chirurgen uit Nip/Tuck, die tijdens operaties tangomuziek opzetten met veel bas.

,,Dat is rustgevend voor arts en patiƫnt'', zei hij.

,,Ik wil best iets voor u zingen'', bood ik aan. ,,Maar ik weet niet of het erg rustgevend gaat werken.''

Het was leuk om naar te kijken, hij deed het heel netjes.

,,Waar oefent u dit op tijdens uw studie?", wilde ik weten.

,,Eerst op een sinaasappel'', vertelde hij. ,,Maar al vrij snel op patiƫnten.''

Later kwam Jeroen, Jelle's vader, ons ophalen. ,,Ik denk dat het gewoon een vasovagale syncope is geweest'', zei de huisarts tegen hem.

We wisten niet wat een vasovagale syncope is, maar het klonk geruststellend.

zaterdag 15 oktober 2016

Een wijde smoking



In New York ben ik wat afgevallen, maar dat de smoking die ik eens per jaar draag nu zo wijd is, is wel een verrassing. Met mijn andere kleren is dat niet zo.